One Earth steunt projecten in ontwikkelingslanden

Don Tomasito, een krantenjongen van om en rond de pensioengerechtigde leeftijd, wiens roots zich situeren ergens in een hutje op de oevers van de Rio Mamore, (midden in de Amazone ). In San Borja kent Tomasito iedereen, en iedereen kent Tomasito. Zijn glimlach is zó kinderlijk en onschuldig, en zijn anekdotes zijn zó langdradig, dat iedereen hem met veel plezier wat kleingeld extra geeft voor wat frisdrank of een zakje kauwgom. Ik kan u verzekeren, beste mensen, indien uw krant u dagelijks (zij het dan met een dag vertraging) door deze kerel bezorgd zou worden, u zou niet anders kunnen dan er op slag gelukkig van te worden.
Nu moet u weten: niet alleen is er nooit iemand op het idee gekomen Tomasito te leren lezen, bovendien hebben de jaren ook zwaar gewogen op zijn gezichtsvermogen. En dus, waar ik eigenlijk naartoe wou: toen Maritza (mijn Boliviaanse uitwisselingsmoeder) en ik op een dag de pas afgeleverde krant opensloegen, en zij daarbij haar leesbril opzette, vroeg Tomasito ons waar dat toe diende, dat ding, die bril. Waarop wij het meest voor de hand liggende antwoord gaven: om te lezen, tiens! Maar pas enkele weken later werden we ons bewust van de impact van ons antwoord. Meer bepaald toen Tomasito fier als een gieter en voor het oog van de televisiecamera’s als allereerste een bril mocht uitproberen. Ontzetting bij Tomasito alom: hij zag de prentjes in zijn kranten wel perfect, maar hij kon nog stééds niet lezen...
Weinig dingen zijn in San Borja meer nodig dan brillen. Enkel diegenen die het zich kunnen veroorloven naar een opticien in een van de grote steden te trekken, hebben er één. Alleen al de gigantische interesse van de plaatselijke televisiezender bewijst hoe hoog de nood was (en is). Bijna een hele week werd ik geïnterviewd over die brillen: waar komen ze vandaan, en van wie, hoeveel zijn er beschikbaar, waartoe dienen ze, gaan er nog komen… ? Het hele circus begon op een maandag, nadat de eerste berichten via radio en televisie waren verspreid geraakt. De mensen konden zich vanaf dan komen inschrijven in een register, in de huiskamer van de mama familias.
Aangezien het aanbod veel te beperkt was om aan de gigantische vraag te voldoen, konden enkel vijftigplussers zich laten registreren. Zaterdagmorgen was het moment suprème eindelijk aangebroken en één voor één mochten ze uit het assortiment een bril uitkiezen die hen het meest geschikt leek om hun gezichtsprobleem te verbeteren. Wie me ook aansprak, allemaal kwamen ze woorden tekort. Moet het na al dit voorgaande, beste mensen, nog vermeld worden wat voor een overweldigend succes deze actie wel niet was, en wat voor een plezier u mijn dorpsgenoten met deze brillen heeft gedaan? En vooraleer ik het vergeet: aan iedereen de groeten van Don Tomasito.